Siwapon's profileActa est fabulaPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
January 02 Away from Homeช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาสดๆ ร้อนๆ นี้หลายคนคงได้กลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัว แต่สำหรับคนที่อยู่กับครอบครัวอยู่แล้วก็อาจจะมีช่วงเวลาพิเศษกว่าวันอื่นๆ กับครอบครัวกันใช่ไหมครับ แต่น่าเสียดายว่าช่วงเวลาดีๆ แบบนี้มีเพียงแค่ 4-5 วันเท่านั้น ถ้าจะรออีกทีก็คงต้องให้ถึงเทศกาลสงกรานต์โน่นแน่ะ ก่อนจะขึ้นเครื่องกลับเมื่อคืนนี้ผมได้ใช้เวลาทั้งวันกับพ่อแม่ปู่และย่าที่ Central World และ Siam Paragon เพราะว่าปู่กับย่าเค้าอยากจะมาเที่ยวซักครั้ง เรากินอาหารกันที่ชั้น 7 ของ Central World ซื้อหนังสือที่ B2S และเดินเรื่อยเปื่อยกันในห้างสรรพสินค้าใหญ่โต ผมได้หนังสือมาเล่มหนึ่งซึ่งคำนิยมจากหลายๆ คนด้านหลังบอกเอาไว้ทำนองว่า "อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วจะเหงา" อืม...นั่นซินะเดี๋ยวผมก็จะไปอยู่คนเดียวแล้ว มันก็คงจะเหงาจริงๆ น่ะแหละ 20.45 น. ผมจำต้องจากลาจากครอบครัวอันเป็นที่รักเพื่อไปทำงานในสถานที่ซึ่งห่างจากบ้านเกิดของผมเกือบ 900 กิโลเมตร ผมแอบเห็นน้ำตาปริ่มอยู่ในดวงตาของแม่ตอนที่เรากอดกัน พอได้ที่นั่งบนเครื่องบินแล้วผมก็เริ่มเปิดหนังสือเล่มนั้นเพื่ออ่านฆ่าเวลา...เป็นไปดังนั้น บทหนึ่งของหนังสือเกือบทำให้ผมน้ำตาไหล มันเป็นบทร้อยแก้วสั้นๆ ที่บรรยายความรู้สึกของลูกที่อยู่ไกลจากแม่ ความรู้สึกดีๆ เวลาที่อยู่กับแม่ ที่เราไม่รู้สึกเมื่อตอนเราเป็นเด็ก แต่จะรับรู้ได้ก็ต่อเมื่อเราได้อยู่ห่างกัน ใช่... ระหว่างที่กำลังอ่านหนังสือเล่มนั้น ผมกำลังออกห่างจากแม่ผมไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วประมาร 840 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เร็วเกินกว่าที่จะตัดสินใจย้อนกลับไปได้ง่ายๆ ผมล่ะเกลียดนักล่ะ ไอ้ช่วงเวลาของการจากลาเนี่ย ไม่ว่างผมจะต้องเดินทางไปไกลซักแค่ไหน หรือว่านานเพียงใด ผมก็ไม่เคยหวั่น แต่ช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่นาทีที่กำลังบอกลานี่แหละ มันแทบจะทำให้ความมั่นใจในการเดินทางของผมวูบหายไปเลยทีเดียว เมื่อไหร่หนอผมถึงจะชิน? 22.30 น. เครื่องบินพาผมกลับลงสู่พื้นดินของสนามบินนานาชาติภูเก็ตได้อย่างปลอดภัยอีกครั้ง ยี่สิบนาทีให้หลังแม่ก็โทรศัพท์หาผมราวกับว่าไม่ได้เจอกันมาหลายวัน ทั้งที่จริงๆ แล้วเราเพิ่งจะแยกจากกันเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วนี่เอง แต่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกทีเมื่อไหร่...บางคนบอกว่าเมื่อไหร่นั้นขึ้นอยู่ที่เรากำหนด ใช่...ถ้าหากคุณมีเงินและเวลา ซึ่งของทั้งสองสิ่งนี้มักจะมาไม่พร้อมกัน สิ่งที่เรากระทำได้ก็คือการทำหน้าที่การงานให้ดี เพื่อรอเวลาที่เงินและเวลามาบรรจบกัน และเราจะได้กลับไปบ้านอีกครั้ง บ้านที่ไม่ต้องดีเลิศเลอก็ทำให้เราสุขใจได้ บ้านที่ไม่ได้มีครบทุกอย่างแต่บางอย่างก็หาจากที่อื่นไม่ได้ แด่คนไกลบ้านทุกคน... December 18 สวัสดีปีใหม่ใกล้ปีใหม่แล้วซินะ ตื่นเต้นจริงๆ เลย อีกแค่อาทิตย์เดียวก็จะได้กลับไปเยี่ยมบ้านบ้างแล้ว หวังอยู่ลึกๆ ว่าการเดินทางโดยเครื่องบินคงจะมีอุปสรรคน้อยที่สุด แน่ล่ะ...ก็เรายอมจ่ายแพงกว่าการเดินทางรูปแบบอื่นก็เพื่อความสะดวกนี่นา ช่วงที่กลับไปกรุงเทพฯ ก็ว่าจะทำอะไรหลายๆ อย่าง ที่สำคัญที่สุดก็คือ "การได้อยู่กับครอบครัว" ซึ่งประกอบด้วย พ่อ แม่ น้องชาย ปู่ ย่า ยาย ฯลฯ มันคงจะเป็นช่วงเวลาที่พิเศษน่าดู ก่อนหน้านี้ที่เราอยู่ใกล้กับครอบครัววันปีใหม่ก็ไม่ได้มีความพิเศษอะไรมากมายไปกว่าการได้ไปทำบุญ และกินข้าวร่วมกันแบบครอบครัวใหญ่เท่านั้น แต่พอได้อยู่ห่างจากครอบครัวเป็นเวลานานๆ การได้เจอหน้ากันแม้จะเป็นช่วงเวลาธรรมดาไม่มีวาระอะไรพิเศษ แต่มันก็จะเป็นช่วงเวลาดีๆ เฉพาะครอบครัวของเราเท่านั้น สำหรับคนอื่นๆ จะรู้สึกอย่างไรกันบ้างนะ กับช่วงเวลาปีใหม่ปีนี้ แด่คนไกลบ้าน ปล. ระยะทางใกล้ ไกล คนเราไม่เท่ากันซะทีเดียว แต่ผมว่าการที่ไม่ได้เจอหน้าคนที่เรารักและคนที่รักเราเป็นประจำก็ถือว่าเราอยู่ไกลกันแล้วแหละคับ December 03 ป้องกัน VS แก้ไข จะเลือกอะไรดี?ช่วงนี้ทุกคนคงได้อ่านข่าวสถานการณ์โลกร้อนกันมาไม่มากก็น้อย ถือได้ว่าเป็นช่วงที่กระแสมาแรงเลยทีเดียว ทั้งที่จริงๆ แล้วเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่แต่อย่างใด บุคคลแรกๆ ที่พูดถึงเรื่องโลกร้อนก็ตายไปเกือบ 100 ปีมาแล้ว (มีเอกสารระบุว่านักวิทยาศาสตร์ชาวยุโรปคนหนึ่งเคยทำนายเรื่องโลกร้อนไว้เมื่อ 130 ปีที่แล้ว) ผลกระทบต่างๆ ก็มีให้เราเห็นมากมายทั้งใกล้ตัวและไกลตัว จนบางครั้งไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันของพวกเราทุกคนทำให้โลกร้อนและส่งผลกระทบมากมายขนาดนี้ นักวิชาการ ทั้งสาขาที่เกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อม และที่ไม่เกี่ยวข้องแต่มีจิตใจ Concern เรื่องนี้ต่างออกมาพูดถึงแนวทางการแก้ไขกันอุตลุด เพราะเกรงว่าชาวบ้านชาวเมืองจะแต่ตื่นถึงขั้นทำให้เศรษฐกิจของประเทศล่มสลาย (เพราะคิดว่าเดี๋ยวก็ตายแล้วจะทำงานไปทำไม) อีกกลุ่มนึงก็ออกมาสร้างกระแสอย่างต่อเนื่องถึงผลกระทบอย่างมหาศาลเพราะเกรงว่าประชาชนจะไม่สนใจและไม่ทราบข้อมูลที่ควรรับรู้ อย่างไรก็ตามสองกลุ่มนี้ไม่ได้เป็นศัตรูซึ่งกันและกัน ทั้งคู่ต่างมีเจตนาที่ดีด้วยกันทั้งนั้น แต่อีกด้าน...มีนักวิชาการสองกลุ่มที่ค่อนข้างแตกต่างกันทางความคิดอย่างสุดขั้ว หนึ่งขั้วคือ "ป้องกัน" ส่วนอีกขั้วคือ "แก้ไข" จากการประมาณด้วยสายตาแล้ว สองขั้วนี้มักจะโจมตีกันเองอยู่ร่ำไป เช่นข่าวในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งเมื่อเร็วๆ นี้จั่วหัวไว้ว่า "โลกร้อนแล้ว! วิจัยตั้งรับผลกระทบสำคัญกว่าลดสาเหตุ" เนื้อความกล่าวในทำนองว่าจะเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของมนุษย์ไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างเรื่องถุงพลาสติกนี่ก็พูดกันมาหลายปี แต่ก็แทบจะไม่มีความคืบหน้าเท่าไหร่ ถ้ามัวรอให้พฤติกรรมคนเปลี่ยนคงจะไม่ทันรับมือกับภาวะสภาพภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงกันพอดี ซึ่งมันก็จริง... นักวิชาการอีกขั้วก็กล่าวไว้ว่า มีความเป็นไปได้ถึง 90% ที่มนุษย์เป็นสาเหตุสำคัญของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แล้วมนุษย์ก็มีจำนวนมากมาย ถ้าเปลี่ยนพฤติกรรมคนส่วนใหญ่ได้ ผลกระทบที่จะเกิดขึ้นก็จะมีขนาดลดลงอย่างเห็นได้ชัด อีกประการหนึ่งก็คือ การเปลี่ยนแปลงของชั้นบรรยากาศโลกในอนาคตนั้นเกินกว่าที่มนุษย์อย่างเราๆ จะเอาชนะได้ ไม่ควรรอให้เกิดขึ้นแล้วค่อยหาทางปรับตัว และก็ไม่ควรคาดประมาณเพื่อเตรียมรับมือเพียงอย่างเดียว เถียงออกกันรึเปล่า? ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครผิด และก็ไม่มีใครถูก 100% ทั้งการป้องกันและแก้ไขควรที่จะเดินไปพร้อมๆ กัน เหมือนกับมีตำรวจไว้จับคนทำความผิด ก็ต้องมีคุกเอาไว้ให้สำนึกผิดและปรับตัว ฉันใดก็ฉันนั้น...พวกเราควรที่จะลดผลกระทบที่เกิดขึ้นจากตัวเราเอง ประกอบกับมองหาแนวทางที่จะปรับตัวรับสภาพการเปลี่ยนแปลงไปพร้อมๆ กัน เพราะฉะนั้น...อย่าเลือกข้างเลยครับ หันหน้าเข้าหากันดีกว่า November 27 ศิลปิน กับ นักร้องพวกเราคงได้เห็นได้ยินคำสองคำนี้ตามสื่อต่างๆ อยู่บ่อยๆ ใช่ไหมครับ? เพราะว่าทุกวันนี้มีคนกลุ่มนี้เกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน ถ้าเป็นสมัย 200 ปีก่อนก็คงเรียกยุคนี้ว่า "ยุคทองของศิลปิน" เป็นแน่แท้
แต่จริงๆ แล้วมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น... ในยุคนี้ สมัยนี้ใครที่ลุกขึ้นมาจับไมค์ร้องเพลงก็ล้วนแล้วแต่ถูกเรียกว่า "ศิลปิน" ได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเคยเรียนร้องเพลงมาก่อนหรือไม่ก็ตาม ไม่ว่าจะมีพรสวรรค์คิดตัวมาหรือไม่ก็ตาม หรือแม้แต่คนที่มีผู้คนค่อนประเทศเฝ้าดูและ vote ให้จนกลายเป็น The winner คนเหล่านี้กลายเป็นศิลปินได้อย่างง่ายดายเพียงชั่วข้ามคืน
สมควรหรือไม่? ที่จะเรียกอย่างนั้น... ในยุคสมัยก่อน ศิลปินคือผู้ที่รังสรรค์บทกวี หรืองานศิลปะแขนงใดแขนงหนึ่งขึ้นมา เช่น Mozart เล่นเปียโนตั้งแต่ 4 ขวบ และเริ่มแต่เพลงไม่นานหลังจากนั้น Leonardo Da Vinci วาดภาพเอาไว้กว่าพันภาพตลอดช่วงชีวิต แม้จะแตกต่างที่ผลงาน แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ พวกเขาไม่ได้ทำเพื่อเงิน
แต่...ศิลปินทุกวันนี้ บางคนเป็นเพียงแค่คนรับจ้างร้องเพลง หรือ "นักร้อง" เท่านั้น เพราะเค้าไม่มีความสามารถในการแต่งเพลง เพียงแต่อาศัยน้ำเสียงขับร้องไปวันๆ เท่านั้น ที่สำคัญคือ...พวกเค้า "รับจ้าง" ร้องเพลงที่คนอื่นแต่งมาให้ แม้บางคนจะบอกว่าทำไปเพราะความสนุก แต่ความสุขคงอยู่หลังจากร้องเพลงมากกว่า แต่ทำไมพวกเราก็ยังคงเรียกคนเหล่านี้ว่า "ศิลปิน" ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าผลงานของเค้าคืออะไร ถ้าอย่างนั้นการที่พวกเราไปร้องคาราโอเกะ เราก็เป็นศิลปินน่ะซิ?
ผมไม่อยากจะนึกภาพเลยว่าถ้าศิลปินสมัยก่อน มาเห็นศิลปินยุคนี้แล้วเค้าจะดูแคลนขนาดไหน เพราะขนาดผมยังนึกดูแคลนพวก "นักร้อง" ที่เรียกตัวเองว่าศิลปินเลย แล้วจะมีใครบ้างไหม ที่พอจะเรียกว่าเป็นศิลปินได้บ้าง? มีซิครับเยอะแยะถมถื่น เช่น โต๋ ศักดิ์สิทธิ์ ทีทั้งแต่งเพลงเองทั้งหมด แล้วยังร้องเองด้วย, นักแต่งเพลงที่อยู่เบื้องหลังทั้งหลาย, ผู้รังสรรค์งานศิลปะในรูปแบบของตัวเองทั้งหลาย, ฯลฯ เพื่อไม่ให้คำว่า "ศิลปิน" ถูกลดคุณค่าลงไป...เราคิดซักนิดก่อนจะเรียกดีไหม? November 23 ใครเล่าจะรู้เคยรู้บ้างไหม...ว่าทำไมคุณถึงเกิดขึ้นมาในวันนั้น? เคยรู้บ้างไหม...ว่าทำไมวันนี้คุณถึงอยู่ที่นี่? ปัญหาโลกแตกมักเกิดขึ้นกับคนที่กำลังสับสนเป็นประจำ หลายๆ ครั้งที่เราสับสนไม่ได้เป็นเพราะว่าเราหาคำตอบไม่ได้ แต่เป็นเพราะเรา "เลือก" คำตอบไม่ได้ต่างหาก เคยไหม...เวลาขับรถไปในสถานที่ที่ไม่คุ้นเลยแล้วเจอกับทางแยกที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ พร้อมกับป้ายบอกทางไปยังสถานที่ที่ไม่ใช่เป้าหมายของคุณ? คุณอาจจะสับสนอยู่ซักพักแต่ก็เลือกไปยังทางใดทางหนึ่งตามสัญชาตญาณ (หรืออาจเป็นเพราะคันหลังบีบแตรไล่) แน่นอนว่าคุณอาจจะเลือกผิด แต่ก็ใช่ว่าจะเสมอไป ทางแยกในชีวิตคนเราก็เหมือนกัน...บางคนมีเป้าหมายแน่นอนว่าจะเรียนหมอ แต่เลือกไม่ถูกว่าจะเป็นสถาบันไหน ทั้งๆ ที่จบออกมาก็เป็นหมอเหมือนกัน บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเรียนอะไรจนกระทั่งนาทีสุดท้ายที่ส่งใบสมัคร ผมมั่นใจได้เลยว่าทุกคนจะต้องเคยผ่านช่วงเวลาเช่นนั้นกันมาแล้วอย่างน้อยก็หนึ่งครั้ง ลองมองย้อนกลับไป...เคยคิดว่าตัดสินใจพลาดบ้างไหม? ผมเคยได้ยินหลายๆ คนพูดประโยคทำนองว่า "รู้งี้ไม่...ดีกว่า" หรือ "รู้งี้...ดีกว่า" แต่ว่าใครเล่าจะไปรู้ ผมเชื่อว่าสิ่งที่เราได้เลือกในช่วงเวลานั้นถือเป็นทางเลือกที่ "ดีที่สุด" สำหรับช่วงเวลานั้น ซึ่งก็แน่นอนว่าเมื่อเวลาผ่านไปมันอาจจะไม่ได้ "ดี" เสมอไป เช่นเดียวกับทางเลือกที่เราไม่ได้เลือก...ณ เวลานั้นมันไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนัก แต่เมื่อเวลาผ่านไปมันอาจจะเป็นสิ่งที่ (คุณคิดว่า) ดีสำหรับคุณก็ได้ ดังนั้นเราจะไปสนใจทำไมว่าสิ่งที่เราเลือกมาแล้วในอดีตนั้นจะดีหรือไม่อย่างไร ทำไมไม่ทำอนาคตข้างหน้าของเราให้ดีล่ะ? จริงอยู่...เราไม่รู้อนาคต และเราก็กำหนดไม่ได้ แต่เราวางแนวทางเพื่อกำหนดอนาคตได้ คุณคงไม่สามารถเป็นหมอรักษาคนไข้...ถ้าหากเรียนนิเทศศาสตร์ คุณคงไม่สามารถเป็นชาวประมง...ถ้าหากคุณอยู่ในเมืองที่ไม่มีแหล่งน้ำ อย่าไปสนใจอดีต เอาเวลาตรงนั้นมาวางแผนเพื่ออนาคตดีกว่า...ทำยากนะ แต่ผมว่า "พยายามกันเถอะ" เพื่ออนาคตที่ดีที่สุดสำหรับ ณ เวลานั้น November 02 Blacksand from Lankgawiยามเมื่อเราไปเยี่ยมเยียนสถานที่ท่องเที่ยวไม่ว่าจะใน หรือต่างประเทศ เราก็อยากที่จะซื้อของที่ระลึกเก็บเอามาไว้กับตัวหรือฝากผู้เป็นที่รักกันอยู่เสมอ ซึ่งของที่ระลึกในแต่ละที่ก็จะมีความเป็นเอกลักษณ์บ่งบอกถึงความเป็นสถานที่นั้นๆ ได้อย่างชัดเจน ตัวอย่างเช่นมาเที่ยวกรุงเทพฯ อย่างน้อยๆ ก็อาจเป็น Postcard รูปวัดพระแก้วฯ เป็นต้น สามสัปดาห์ก่อนในช่วงที่ผมยังอยู่ที่เกาะยาวน้อย พี่คนหนึ่ง (ขอสงวนนาม) ไปเที่ยวลังกาวีกับเพื่อนๆ ของพี่เค้า ซึ่งพี่เค้าได้ซื้อของที่ระลึกมาฝากทุกคนที่พอนึกออก หนึ่งในนั้นก็มีรายชื่อของผมกับนุชอยู่ด้วย ลังกาวีมีชื่อเสียงเรื่องการเป็นเมืองปลอดภาษี ดังนั้นแล้วของที่ขายจะราคาถูกมาก นอกจากนี้ยังมีชายหาดทรายดำเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดัง (บางคนอาจรู้จัก) ของที่ระลึกยอดฮิตราคาถูกก็คือ "ทรายดำ" นั่นเอง ใช่แล้วครับพี่เค้าซื้อทรายดำบรรจุขวดมาเป็นของฝาก แม้ว่าทรายดำจะดูเหมือนกับว่าไม่มีวันหมดไปจากลังกาวี แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นดังนั้น ลองคิดดูว่าจะมีทรายจำนวนมากมายแค่ไหนที่ถูกนำมากรอกขวด และขายให้กับนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกเป็นเวลาเท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจทราบได้ วันหนึ่งหาดทรายดำแห่งลังกาวีอาจเป็นได้เพียงแค่ตำนาน และหลงเหลือเพียงภาพถ่าย ผมและนุชจึงตั้งปณิธานเอาไว้ว่า "ซักวันหนึ่งเราจะนำทรายดำในขวดนี้ไปคืนที่ลังกาวี" ก่อนที่หาดทรายดำจะกลายเป็นเรื่องเล่า อีกหน่อยถ้าผมมีลูกมีหลานจะได้มีหน้าไปสอนพวกเค้าได้อย่างเต็มปากเต็มคำ และหวังว่าจะไม่มีสถานที่ท่องเที่ยวแห่งไหนนำทรัพยากรของตัวเองออกขายเป็นสินค้าเช่นนี้อีก มันเป็นการเชือดเนื้อตัวเองขายชัดๆ จริงอยู่ที่วันนี้คุณขายได้...คุณมีเงินเลี้ยงปากท้อง แล้วในอนาคตล่ะ? เอาไว้ผมไปถึงลังกาวีเมื่อไหร่จะแจ้งให้ทราบนะครับ ถ้าคุณเห็นใครขายของแบบนั้นล่ะก็ คุณไม่ต้องไปห้ามเค้าหรอก แค่ไม่ซื้อก็ช่วยได้มากแล้วครับ
October 26 สบู่ กับ ไบโอดีเซลเมื่อไม่นานมานี้ได้มีโอกาสอ่านข่าวเกี่ยวกับการกำหนดมาตรฐานน้ำมันไบโอดีเซลของ APEC ที่ไม่อ้างอิงของสหรัฐฯ และยุโรป ถือเป็นเรื่องที่ดีมากๆ ซึ่งตอนนี้ค่ายรถยนต์ต่างๆ ไม่กล้าออกมายืนยันว่ารถของตนนั้นสามารถใช้น้ำมันไบโอดีเซลได้ ทั้งนี้เป็นเพราะว่าแต่ละประเทศมีมาตรฐานไบโอดีเซลเป็นของตอนเอง (แต่ไม่ได้มีบริษัทผลิตรถยนต์เป็นของตนเอง) ผู้ดำเนินการประชุมท่านหนึ่งกล่าวขึ้นว่า "น่าเสียดายที่ประเทศไทยกล่าวถึงน้ำมันไบโอดีเซลเป็นประเทศแรกของภูมิภาค แต่ตอนนี้ความก้าวหน้าของเราช้ามาก" น่าแปลก...ทั้งๆ ที่ก็รู้ปัญหาอยู่แล้วทำไมแก้ไม่ได้? ในที่ประชุมมีข้อสรุปว่าประเทศไทยจะขยายพื้นที่เพาะปลูกปาล์มน้ำมันเพิ่มขึ้น และจะมีการส่งเสริมการใช้น้ำมันไบโอดีเซล B2 และ B5 ให้มากขึ้นภายในสิ้นปีหน้า (2551) ส่วน B20 นั้นจำเป็นจะต้องศึกษาผลกระทบที่อาจจะเกิดกับเครื่องยนต์ให้ละเอียดก่อนส่งเสริมการใช้งาน ทำไมจะต้องเพิ่มพื้นที่ปลูกปาล์มน้ำมัน ทั้งๆ ที่น้ำมันพืชใช้แล้วก็ใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิตน้ำมันไบโอดีเซลได้? ที่สำคัญ...น้ำมันพืชใช้แล้วในประเทศไทยอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งตอนนี้ส่วนหนึ่งถูกทิ้งลงท่อระบายน้ำไปเปล่าๆ ที่ทำงานของผมเพิ่งติดตั้งเครื่องกลั่นน้ำมันไบโอดีเซลจากน้ำมันพืชใช้แล้ว ผมได้รับหน้าที่ให้ติดต่อขอซื้อน้ำมันพืชใช้แล้วมาป้อนเครื่อง เป้าหมายแรกๆ ของผมก็คือ KFC, McDonald's, Burger King และร้านแดกด่วนอื่นๆ ที่แรกที่ผมโทรไปติดต่อก็คือ KFC สำนักงานใหญ่ คำตอบที่ได้ยินนั้นน่าปลื้มใจมากๆ น้ำตาแทบจะไหลเป็นสายเลือดเลยทีเดียว... "ไม่ขายค่ะ...เรามีผู้รับเหมามารับไปส่งต่อให้กับโรงงานทำสบู่ที่กรุงเทพฯ" ผมถึงกับอึ้ง...ว่าสมองยัยคนนี้ใช้อะไรคิด เธอเห็นความสำคัญของสบู่นั้นมากกว่าน้ำมันไบโอดีเซลซึ่งราคาแพงกว่ากันหลายเท่า แล้วยังทำให้ภาพลักษณ์ของ KFC ดูดีขึ้นเป็นกอง ผมคิดว่าไม่น่าจะเจรจาต่อรองกับยัยนี่ได้อีกต่อไปผมจึงขอเบอร์ติดต่อผู้รับเหมารายนั้นเพื่อที่จะขอเจรจาซื้อต่อด้วยตัวเองโดยที่ไม่เกี่ยวข้องกับ KFC (ผมไม่อยากจะเสวนากับเธออีกแล้ว) เธอปฏิเสธราวกับว่าผมจะขอกู้เงินจากเธอ ด้วยน้ำเสียงตัดบทพูดของผมทุกประโยค ความใจเย็นของผมเหลือไม่มากนัก ผมจึงตัดบทเธอบ้างด้วยคำว่า "สวัสดีครับ" แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยแล้ววางสายทันที ผมเบนเป้าหมายไปยัง McDonald's ซึ่งผมคุยกับ ผจก.สาขาด้วยตัวเอง ท่าทีของ ผจก. สนอกสนใจมาก ติดตรงที่เดียวคือต้องรอให้สัญญาเก่ากับผู้รับเหมาเดิมหมดลงในสิ้นปีนี้ก่อน แล้วจึงเริ่มเปิดประมูลใหม่ ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมทำลงไปเรียกว่า "ฮั้ว" รึป่าว แต่ผมบอกกับทาง ผจก. ว่ายังไงก็ตามเราจะให้ราคาที่ดีที่สุดเสมอ และเราจะส่งซองประมูลเป็นรายสุดท้าย ทาง ผจก. ก็เห็นดีเห็นงามด้วย เพราะการนำน้ำมันพืชใช้แล้วไปทำไบโอดีเซลนั้นเกิดประโยชน์กว่าการทิ้งลงท่อระบายน้ำ (ซึ่งจะทำให้ท่อตัน) หรือการนำไปทำสบู่ (ซึ่งชำระร่างกายได้อย่างเดียว แต่จิตใจนั้นไม่) ที่สำคัญภาพลักษณ์ดีขึ้นอย่างมาก (แม้ว่าอาหารจะไร้คุณค่าทางโภชนาการก็ตาม) ผมอยากจะรู้นัก...ว่าสบู่ยี่ห้อไหนที่ผลิตจากน้ำมันพืชใช้แล้วของ KFC ทำไมน่ะหรือ? ผมจะไม่ซื้อมันอีกเลยน่ะซิ และผมก็จะบอกให้คนรู้จักของผมไม่ซื้อด้วย เพราะพวกเขาไม่มีความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมเอาซะเลย ผมไม่โทษ KFC นะ ผมโทษเธอคนนั้น...คนที่ผมคุยโทรศัพท์ด้วยในตอนนั้นต่างหาก
October 13 Chain-forwarded Mailsการใช้ Email ในการสื่อสารเป็นอะไรที่ง่าย รวดเร็ว ประหยัดทรัพยากรจำพวกกระดาษได้มาก จึงเป็นที่นิยมอย่างมากในยุคปัจจุบัน หลายต่อหลายคนใช้ Email ในการทำงาน (เช่นผมเป็นต้น) หลายๆ คนใช้ Forward เรื่องราวต่างๆ ให้เพื่อนได้รับรู้ เชื่อว่าหลายๆ คนคงเคยได้รับอย่างแน่นอน จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรกับเรื่อง mail ลูกโซ่หรอกนะครับ เพียงแต่ว่าหลังๆ นี่สังเกตเห็นว่าเรื่องราวดีๆ หลายเรื่องที่ถูกส่งมาหาผมมักจะมีคำชี้ชวนให้ส่งต่อในทำนอง mail ลูกโซ่เสมอ ประมาณว่า "ถ้าส่งต่อให้คนที่คุณรัก 1 คนจะทำให้สมหวัง...ส่งต่อ 10 คนจะทำให้พบรักแท้..." ถามจริงๆ เหอะ ของแบบนั้นสามารถเกิดขึ้นได้เพราะการ Forward mail พวกนี้อย่างนั้นหรือ? จริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะแค่ผมไม่ Forward ต่อโซ่มันก็จะขาดที่ผม...เรื่องก็จบแต่เพียงเท่านั้น แต่ที่ผมต้องการจะบอกก็คือ บางครั้งมันทำให้เรื่องราวดีๆ ใน mail นั้นดูหมดคุณค่าลงไปอย่างมากจนน่ากลัวเลยทีเดียว ลองคิดดูเล่นๆ ว่าจะมีใครเอาเรื่องจริงมาเขียนเป็น mail ลูกโซ่? คุณจะทำอย่างนั้นหรอ? ทุกครั้งที่ผมเห็น mail จำพวกนี้จะสันนิษฐานเอาไว้ก่อนเลยว่า "เรื่องโกหกแน่ๆ" ซึ่งมันอาจจะผิดก็ได้ ใครจะไปรู้ เพียงแต่ว่าส่วนใหญ่แล้วมักจะเป็น "เรื่องแหกตา" ตัวอย่างเช่น "...ทางผู้บริหารของ MSN ได้แจ้งไว้ที่ www.xxxxx.xxxx ว่าจะเริ่มเก็บค่าบริการ ในการใช้ Hotmail ในวันที่ xx เดือน yy ปี zzzz แต่ถ้าเรา forward mail ไปอีก 20 คนจะทำให้ชื่อเมล์ของเราเป็นสีแดง ซึ่งจะไม่ต้องจ่ายค่าบริการ..." คุ้นๆ ไหมครับ เคยได้รับล่ะซิ ผมเคยเข้าไป check ตาม Link ที่ให้ไว้ใน mail และก็พบว่าเป็นข่าวจริงๆ ทาง hotmail จะเก็บค่าบริการจริง แต่สำหรับการจดทะเบียนโดเมนเนมเพื่อธุรกิจเท่านั้น ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ทำกันโดยทั่วไป ที่สำคัญ...ข่าวนั้นโพสเอาไว้ตั้งแต่ปี 2001 แล้วครับ คิดดูซิว่ามึคนหลงเชื่อ Forward โดยไม่ใส่ใจอะไรเลย กลัวไร้สาระจนขี้ขึ้นสมองกันมาตลอด 7 ปีกี่คนแล้ว ด้วยประการฉะนี้ ผมจึงลบ mail ทุกฉบับที่มีแนวโน้มว่าจะเป็น mail ลูกโซ่ โดยสังเกตจากชื่อเรื่องเลยเป็นอันดับแรก เช่น "ใครมีเพื่อนเยอะช่วยส่งต่อหน่อย" เป็นต้น สำหรับคนที่ยังอ่าน mail โซ่เหล่านั้นอยู่ คุณไม่แปลกหรอกครับ แต่อย่าส่งต่อละกัน มันรกพื้นที่ mail box เปล่าๆ เชื่อผมซิ
October 08 Fine Day (s)ตอนนี้รู้สึกคิดถึงอะไรหลายๆ อย่างแฮะ...คิดถึง กรุงเทพฯ คิดถึงการจราจรที่วุ่นวาย คิดถึงเจ้าแต้ม...แมวน้อยที่น่ารักของผม และอื่นๆ อีกมากมาย ช่วงเวลาที่เหลือ (ก่อนจะหมดสัญญา) จะได้ทำงานร่วมกันกับนุชเป็นส่วนใหญ่ (ทั้งที่เกาะยาวน้อย และที่ภูเก็ตเลย) ดีจริงๆ แยกกันทำงานมาตั้งนาน กว่าจะได้เจอกันก็หาโอกาสได้น้อยนิด อันเนื่องมาจากระยะทางและค่าใช้จ่ายต่างๆ นานา ซึ่งคนทำงานกินเงินเดือนทั้งหลายคงจะเข้าใจเป็นอย่างดี วันแรกที่มาถึง Evason Hideaway & Six Senses Spa at Yao Noi บอกตรงๆ ว่าที่นี่สวยมากๆ (ดูรูปประกอบเอาละกันนะ) พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นเชิงเขา (ซึ่งมีความชันมากกว่าเนินเขาของ Evason Phuket) แต่อะไรก็ไม่เท่า...ที่นี่มีป่าชายเลนอยู่ในเขตของ resort ด้วยครับพี่น้อง ข้าพเจ้าสุดจะทึ่งจริงๆ คุณ Arnfinn (เจ้านายผม) บอกให้ผมช่วย set-up เส้นทางศึกษาธรรมชาติให้หน่อย แหม...เรื่องแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ ตกบ่ายนั้นก็เดินสำรวจเลยครับพี่น้อง อากาศก็ร้อนตับแล่บได้ใจ (แต่ก็ดีกว่าฝนตกอ่ะนะ) จุด highlights ของที่นี่ก็คือ ลานเล่นโยคะ ซึ่งอยู่บนภูเขา มองเห็นวิวอ่าวพังงาในจุดที่เรียกว่า "ป่าเกาะ" ได้อย่างชัดเจน แม้จะมีต้นไม้ขวางวิวอยู่บ้าง แต่นั่นก็ดีแล้ว ไม่งั้นแดดคงส่องเข้ามาจนดำกันเป็นแถบๆ เลยทีเดียว
ขากลับไปภูเก็ตเราใช้บริการ Speedboat ร่วมกับแขกของโรงแรมอีก 2 คน ทั้งคู่น่ารักมาก...ทำเหมือนกับว่าต่างคนต่างมา เราก็ไม่เห็นเขา เขาก็ไม่เห็นเรา ดีเหมือนกันจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด แดดแรงอยู่ประมาณ 5 นาทีเริ่มมองเห็นเงาทะมึนของเมฆฝนเบื้องหน้า ลมเวรัมภาพัดโหมกระหน่ำ สายชลเย็นฉ่ำไม่ได้อยู่เพียงในทะเลอีกต่อไป หากแต่ยังซัดสาดเข้ามาในเรืออีกด้วย พวกเราทั้งหมดย้ายกระเป๋ากันจ้าล่ะหวั่น โดยเฉพาะผมกับคุณ Arnfinn เพราะในกระเป๋าของเราทั้งสองคนมี Laptop มาด้วย และคงไม่สนุกแน่ๆ ถ้าหากมันจะเสียหาย แต่แล้วไม่นานเมฆฝนอันเกรี้ยวกราดก็ผ่านพ้นไป ทิ้งไว้แต่เพียงความเปียกปอนของเสื้อผ้าเท่านั้น ผมพูดได้ไม่เต็มปากนักว่าเรามาถึงภูเก็ตอย่าง "สวัสดิภาพ" แต่หากนิยามของคำนั้นของคุณคือร่างกายไม่บาดเจ็บก็เป็นอีกเรื่องนึง ผมใช้เวลาวันหยุดสุดสัปดาห์อยู่กับตัวเองเป็นส่วนใหญ่ เพราะต้องการพักผ่อน ไม่ใช่ว่าไม่มีใครคบหรอกนะ เช้าวันนี้ผมเดินทางมาเกาะยาวน้อยอีกครั้ง และจะอยู่ที่นี่นานประมาณ 2 สัปดาห์ และจะแวะเวียนมาเรื่อยๆ จนกระทั่งสัญญาหมดลง...ช่วงเวลาทั้งหมดนี้จะได้อยู่กับนุช ทำงานกับนุช ใครๆ ต่างก็อิจฉา ผมก็คงต้องปล่อยให้เค้าอิจฉาไปนั่นแหละ เพราะผมทำอะไรไม่ได้นี่นา รู้เพียงแต่ว่า ช่วงนี้อากาศดีจริงๆ
October 04 Keep In Touchเดือนที่แล้วเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งหมดสัญญาการทำงานและกลับอิตาลีไปแล้ว
ก่อนเราจะแยกทางกันเราลงท้ายคำอำลาด้วยคำว่า "I'll keep in touch."
นั่นหมายถึง "แล้วจะติดต่อมา" (ทาง Email)
ผมได้ยิน...และได้พูดประโยคนั้นมาหลายต่อหลายครั้ง
แต่ได้ลงมือทำจริงๆ เพียงไม่กี่ครั้ง
ไม่รู้เหมือนกัน...ว่าผมเสียคนที่เคยรู้จักไปกี่คนแล้ว
และถ้าผมยัง keep in touch อยู่ ผมจะมีเพื่อนทั้งหมดกี่คน
ผมอาจจะต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง หรือหลายชั่วโมงในแต่ละวันเพื่อทำอย่างนั้น
สมองผมคงจะมีรอบหยักเพิ่มขึ้นอย่างมากในการจดจำพวกเขาเหล่านั้น
แน่นอนว่า...คงไม่มีใครทำได้
คนเราจะจดจำสิ่งที่อยู่ใกล้ๆ ตัวได้ง่าย และเร็วกว่าสิ่งที่อยู่ไกลตัว
แต่คนเราจะจำสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวได้มาก และนานกว่าเดิม ถ้าสิ่งนั่นมีผลอย่างมากต่อประสบการณ์ของเรา
เช่น เราจำตอนที่จักรยานล้มครั้งร้ายแรงที่สุดในชีวิตได้, จำแฟนคนแรกได้, จำการไปสัมภาษณ์งานครั้งแรกได้
ดังนั้นเพื่อนๆ และคนที่ผมจดจำได้จะมีทั้งสองแบบ
ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณเป็นแบบไหน
แต่ที่แน่ๆ ผมยัง keep in touch คุณอยู่นะ
 September 19 บางสิ่งที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อคืนนี้ผมนั่งคุยกับพี่ที่เพิ่งรู้จักกันมาระยะหนึ่ง...ผมนึกครึ้มอะไรก็ไม่รู้ถามไปว่า
"พี่มาทำงานที่นี่ครบเดือนรึยัง?"
"ไอ้บ้า...อาทิตย์หน้าก็จะครบ 3 เดือนแล้วเฟ้ย" พี่คนนั้นตอบสวนทันควัน
คิดไปคิดมา...อาทิตย์หน้าก็จะครบ 4 เดือนที่ผมมาทำงานที่ภูเก็ตนี่แล้ว เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน หรือว่าผมไม่ค่อยสนใจเวลารอบๆ ตัวเท่าไหร่ วันๆ เอาแต่ทำงาน ทำงาน ทำงาน รู้สึกตัวอีกที...นี่เราเหลือเวลาอีกแค่ 2 เดือนเท่านั้นเองหรือ?
Simona...เพื่อนที่มาฝึกงานทีหลังผมก็เพิ่งจะกลับ Italy ไปเมื่อวานนี้เพราะว่า "ครบกำหนด 3 เดือนแล้ว" อะไรกันเนี่ย...มาทีหลังไปก่อนเราซะอีก ผมยังรู้สึกเหมือนเพิ่งได้รู้จักกันเมื่อไม่นานมานี้เอง ผมยังจำวันแรกที่เจอหน้าเค้าได้ จำช่วงเวลาที่ไปหลงทางในเมืองภูเก็ตด้วยกัน ไปดำน้ำด้วยกัน ไปทำกิจกรรมนอกสถานที่ด้วยกัน
น้องต้อง...เด็กฝึกงานจาก ม.มหาสารคาม ก็จะฝึกงานเสร็จวันศุกร์นี้ ซึ่งน้องเค้าก็มาฝึกงาน 3 เดือนเหมือนกัน ผมยังจำวันแรกที่เจอน้องเค้าได้เหมือนกัน ผมเห็นน้องแว๊บๆ ที่ร้านเฮียหมู ชื่อแซ่ก็ไม่ได้สนใจ รู้จักกันจริงๆ ก็เพราะเจอกันในรีสอร์ทนี่แหละ
เวลาเราพูดถึง 6 เดือนข้างหน้า...มันช่างดูแสนนาน ไม่รู้เมื่อไหร่จะถึงเสียที
แต่พอเราย้อนดู 6 เดือนที่ผ่านมา...จะเห็นว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ผ่านไปรวดเร็วนัก
บางคนที่รู้ว่าผมต้องฝึกงานนาน 6 เดือน...ทุกคนก็จะร้อง "โอ้โห...ทำไมต้องฝึกงานนานขนาดนี้?" แต่ถ้าเค้าลองมาทำอย่างผมดูจะรู้ว่าถ้าฝึก 3 เดือนผมก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย จะว่ากันตามตรงผมเริ่มงานเยอะขึ้น เป็นชิ้นเป็นอันมากขึ้นก็ตอนเข้าสู่เดือนที่ 3 เข้าไปแล้ว แน่นอนว่าช่วง 6 เดือนที่มาฝึกงานที่นี่ผมจะได้อะไรหลายๆ อย่างติดตัวไปในอนาคตแน่นอน
แล้วคนอื่นๆ ล่ะ 6 เดือนที่ผ่านมา กับ 6 เดือนข้างหน้าจะเป็นอย่างไร?
September 10 Go inter!!เมื่อเช้านี้ผมเพื่อโดนองค์กร Wild Asia Tourism Award สัมภาษณ์ไปน่ะค๊าบพี่น้อง...เอาไว้เรื่องได้ลงใน web site ของเขาเมื่อไหร่จะเอามาลงให้ดูนะค๊าบ...
ปล. ภูมิใจโคตรๆ โดนชมว่าใช้ภาษาอังกฤษได้ดีอีกแล้ว...อิอิ มิเสียแรงที่ทำงานอยู่นาน
September 06 งานกับเงิน....
งานกับเงิน...เงินมันเกี่ยวกับงานไหม?
ไม่มีใครใช้เงินไปทำงาน
งานไม่เดิน...เงินไม่ค่อยจะมีผลาญ
แต่ทำงานมากไปก็เลอะเทอะ
....
คนเป็นล้าน งานมีอยู่แค่เพียงร้อย
ต้องมาคอยแย่งงานก็เหนื่อยหน่อย
....
บางคนอาจรู้จักเพลงนี้ (ชื่อเพลง รักน้องคนเดียว เวอร์ชั่นของ P2Warship อัลบั้ม Sanamluang Connect 2) ฟังชื่อทีแรกไม่คาดคิดว่าเนื้อเพลงจะเป็นแบบนี้...ฟังไปฟังมาชอบแฮะ เนื้อหาตรงกับชีวติของคนทำงานสมัยนี้ดีเหมือนกัน ความหมายก็ตรงๆ "ต้องทำงานถึงจะได้เงิน พอทำงานก็จะเริ่มงง จะเลือกงานก็ต้องดู (จำนวน) คน"
ตอนนี้งานผมเยอะมากๆ ทำงานตั้งกะ 8 โมงเช้า กว่าจะได้ออกไปกินข้าวเที่ยงบางทีก็เกือบบ่ายโมง กลับมาทำงานต่อจนถึง 2 ทุ่ม (หรือ 3 ทุ่มในบางคืน) ทั้งๆ ที่เวลาเลิกงานน่ะแค่ 6 โมงเย็น มีคนถามผมว่า "จะทำงานเกินเวลาไปทำไม ค่า OT ก็ไม่ได้" ไม่รู้ซิ...ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าจะตอบแบบให้ตัวเองดูดีก็คงเป็นเพราะ "ความรับผิดชอบ" ล่ะมั๊ง
หลายสัปดาห์ก่อน...ผมได้ยินผู้ช่วยกุ๊กคนหนึ่งคุยกับเพื่อนของผมหลังเลิกงานตอนประมาณ 2 ทุ่ม ซึ่งปกติงาน office จะเลิกไม่เกิน 6 โมงเย็น เค้าก็ตั้งคำถามขึ้นว่า
"ทำไมเพิ่งเลิกงานเอาป่านนี้ล่ะ" ไม่รู้ถามตามมารยาทหรืออยากรู้จริงๆ
"ก็งานไม่เสร็จน่ะค่ะ ก็เลยอยากทำให้เสร็จ" เพื่อนผมตอบ ผมฟังอยู่เฉยๆ เพราะไม่ได้รู้จักกัน
"พวกผู้บริหารนี่ก็แปลกนะ ทำไมบริหารเวลางานไม่ดีเลย ทำให้พนักงานต้องกลับบ้านค่ำๆ มืดๆ" ผู้ช่วยกุ๊กเริ่มบ่นยาวขึ้น และยาวขึ้นเรื่อยๆ จนเพื่อนผมแสร้งทำมองนาฬิกา อ้างว่ามีนัดแล้วขอตัวกลับ ส่วนผมไม่ต้องพูดอะไร...เดินออกจากวงสนทนาไปเลย
เค้าจะรู้ไหมหนอว่าลักษณะงานของเขา และพวกผมไม่เหมือนกัน งานของกุ๊กคือการทำอาหารตาม order ที่ได้รับ เสร็จแล้วก็จบกัน ถ้าไม่มี order ก็ไม่ต้องทำ ส่วนงานของพวกผมคือการทำงานให้เสร็จภายในกรอบเวลาที่ผู้บริหารกำหนด (เช่น ภายในวันที่ 10 ของทุกเดือน) ซึ่งอาจจะมีงานอื่นแทรกเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้ และก็ไม่ได้หมายความว่าเสร็จงานหนึ่งและจะไม่มีงานอื่นที่ต้องทำ ดังนั้นแล้ว...ก็ต้องบริหารเวลาเอาเอง ใครทำได้ก็สบายหน่อย ใครทำไม่ได้เห็นทีจะต้องปรับตัว ซึ่งเวลาที่ผมทำงานไม่เสร็จภายในช่วงเวลาทำงาน ผมมักจะทำงานต่อ เพราะผมถือว่านี้เป็นการบริหารเวลาของผมเอง ไม่ได้มีใครบังคับให้อยู่ต่อ แน่นอนว่าในเมื่อรับงานเขาว่าแล้ว ก็ต้องทำให้เสร็จทันเวลา ไม่ว่าจะใช้วิธีการใดก็ตาม
ผมอยากจะรู้นัก ว่ากุ๊กจะสามารถทำอย่างที่เราทำได้ไหม? เท่าที่ทราบไม่เคยมีใครเข้ามาที่ร้านอาหาร order อาหารแล้วบอกว่า "ผมจะกินวันพรุ่งนี้ คุณจะทำเมื่อไหร่ก็ได้" (นอกซะจากคนที่จองเอาไว้ล่วงหน้า) ลูกค้าทุกคนที่เดินเข้าไปในร้านอาหาร ต้องการที่จะกินเดี๋ยวนั้น กุ๊กจึงต้องทำอาหารทันทีที่ได้รับ order แต่งาน office ส่วนใหญ่รู้กันอยู่ล่วงหน้าแล้วว่าแต่ละเดือน แต่ละสัปดาห์ แต่ละวันจะต้องทำอะไรบ้าง นานๆ ทีถึงจะมีคำสั่งให้ทำอะไรเป็นการด่วน
แต่ยังไงก็ตามที่สิ่งที่ทั้งเขาและผมเหมือนกันก็คือ เราทำงานก็เพราะเงิน
August 28 อันเนื่องมาจาก blog ที่แล้ว...ที่บอกว่าจะไป "ทดสอบ Eco tour" ซึ่งตอนเช้าวันนั้น รถของบริษัททัวร์ก็มารับตรงเวลา...แต่ผมน่ะไปสาย เพราะคุยกับหัวหน้าอยู่ (คิดว่าอะไรสำคัญกว่ากันล่ะ?) รถตู้ของบริษัททัวร์พาผมไปยังสถานที่ที่เรียกว่า "Camp" โดยใช้เวลาประมาณ 15 นาที สิ่งแรกที่เราเจอะเจอก็คือ...พนักงานต้อนรับ (แหงล่ะซิ) ซึ่งเข้ามาทักทายเราดีเกินหน้าเกินตาแขกคนอื่น เพราะรู้ว่ามีส่วนได้ส่วนเสียกับบริษัทฯ แต่ประทานโทษ...เราจะตัดสินใจสนับสนุนหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับ "รูปแบบของทัวร์" ไม่ใช่การบริการเพียงอย่างเดียว
นั่งรอได้ซักพักก็มีคนมาเรียกให้ไปนั่งช้างเดินชมป่า...ที่น่าแปลกก็คือ ไม่มีการบรรยายใดๆ เกี่ยวกับป่าทั้งสิ้น น่าจะเรียกว่าเป็นการ "นั่งช้างเล่นๆ" มากกว่า ควาญช้างก็ไม่พูดอะไร (ถ้าไม่ถาม) ทำให้ผมต้องซักถามตลอดเวลา 30 นาทีที่อยู่บนหลังช้าง และได้ความว่า...ช้างที่เดินอยู่มีทั้งหมด 14 ตัว อายุเฉลี่ยประมาณ 25-40 ปี (ช้างผู้ใหญ่) ส่วนใหญ่เคยทำงานชักลากไม้มาก่อนที่ จ.สุรินทร์ วันนึงช้าง 1 ตัวจะต้องเดินประมาณ 7-10 เที่ยว มีช้างเพิ่งเกิดที่นี่ 1 ตัวชื่อ "ภูเก็ต" ตอนนี้อายุ ถ ขวบแล้ว
ถัดมาเป็นการนั่งเกวียนเป็นระยะทางสั้นๆ ซึ่งคนควบคุมเกวียนก็ดันมาจากพม่า...ฟังไทยก็ไม่ได้อังกฤษยิ่งไม่ต้องพูดถึง ผมจึงไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย เสร็จจากการนั่งเกวียน (ประมาณ 15 นาที) เราถูกพาให้ไปดูโชว์ความสามารถต่างๆ ของลิง ซึ่งส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับการเก็บมะพร้าว ขี่จักรยาน จดจำ (กลิ่น) ตัวเลข และการว่ายน้ำ ผมดูๆ แล้วเหมือนลิงโดนบังคับให้ทำมากกว่าทำเพราะความฉลาด คงไม่ดีแน่ถ้าหากคนเราโดนกระทำเช่นนั้น
เสร็จจากเรื่องลิงเราต้องขึ้นรถตู้เพื่อไปยังสวนยางพรารา ไปดุการกรีดยางและการทำแผ่นยาง ตรงนี้ดูเผินๆ เหมือนจะเข้าขาว Eco tour แต่ก็อีกนั่นแหละ ระหว่างทางเดินเจอพืชน่าสนใจหลายอย่างทั้ง ตะไคร้หอม, ไมยราพ, สาบเสือ และอื่นๆ แต่พนักงานก็มุ่งแต่จะอธิบายถึงยางพาราสถานเดียว...รายการต่อไปก็คือการไป Caoneing ซึ่งก็ต้องนั่งรถตู้ไปอีกที่หนึ่ง เป็นคลองเล็กๆ ที่เชื่อมต่อกับอ่าวฉลอง (ส่วนหนึ่งของอ่าวพังงา) ระยะทางที่ Canoe ประมาณ 200-300 เมตรใช้เวลาประมาณ 15 นาที และเหมือนเดิม ไม่มีการอธิบายใดๆ เกี่ยวกับป่าชายเลนรอบๆ เลย
รายการสุดท้ายก็คือการกินอาหารทะเลที่ร้านอาหารใกล้ๆ อ่าวฉลอง...ตรงนี้ไม่มีอะไรมากนัก ก็แค่นั่งลงแล้วก็กินๆๆ เสร็จแล้วก็กลับ...ก่อนแยกกลับพนักงานคนทีคอยดูแลพวกเรา (แต่ไม่ได้ดุและคนอื่น) เข้ามาพูดประมาณว่าหวังไว้ลึกๆ ว่าจะได้รับการสนับสนุนจากทาง Evason แหะๆ ผมบอกอะไรตอนนั้นไม่ได้หรอก คนตัดสินใจน่ะไม่ใช่ผม...เดี๋ยวผมก็ต้องกลับไปทำรายงานแล้วล่ะ...จะออกหัวหรือก้อยก็ลุ้นเอาเองละกัน....โชคดีเน้อ
August 23 นานา จิปาถะ ไร้สาระไม่ได้อัพเดทเรื่องราวต่างๆ ลงใน Space เกือบ 10 วันแล้ว วันนี้ขอเล่าเรื่องจปาถะให้ฟังก็แล้วกันนะ
ช่วงสัปดาห์ที่แล้วจนถึงต้นสัปดาห์นี้ อากาศที่ภูเก็ตไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไรนัก ฝนตกบ่อยสามารถใช้คำว่า "ตลอดเวลา" ได้โดยไม่ต้องกลัวจะผิดความหมาย ความรุนแรงของใรก็มีตั้งแต่ละออง, ลงเม็ด, ไปจนถึงฟ้ารั่ว (ซึ่งไม่ผิดความหมายอีกเช่นกัน) ใครจะเชื่อว่าเมื่อวานนี้...ท้องฟ้ากลับสดใสตั้งแต่ตอนเช้า เมฆบนฟ้าอันตรธานหายไปราวกับหนีความผิด แสงแดดส่องเจิดจ้าเพื่อชดเชยช่วงที่มันไม่ได้มาทำงาน เสียงนกกลับมาเจื้อยแจ้วอีกครั้งหลังจากเงียบหายไปเกิอบสัปดาห์เต็มๆ นี่สิบรรยากาศชายทะเลที่แท้จริง
สองสามวันมานี้ผมสังเกตุเห็น "เหยี่ยวแดง" ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตท้องถิ่นของที่นี่ ซึ่งผมเคยได้ยินมาว่าหายากพอสมควร เนื่องด้วยลักษณะที่ชอบสันโดษ ไม่หากินเป็นฝูง อันขัดกับลักษณะของภูเก็ตซึ่งวุ่นวาย เต็มไปด้วยรถยนต์และจักรยานยนต์ ผู้คนมากมายเดินไปมาตลอดเวลา ผมเห็นมันไม่ต่ำกว่า 2 ครั้งในแต่ละวัน...สงสัยมันคงปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้แล้วล่ะมั๊ง
เมื่อประมาณ 2 เดือนก่อนหน้านี้...ผมเคยนัดกับ David Williams ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการสำรวจนก ซึ่งสนใจจะมาสำรวจจำนวนชนิดของนกที่ Evason Phuket เค้าบอกกับผมว่าช่วงนี้ (ตอนนั้น) ไม่ว่าง ถ้าทราบว่าว่างเมื่อไหร่จะแจ้งให้ทราบทันที เชื่อหรือไม่ครับ...เค้าเพิ่งแจ้งให้ผมทราบเมื่อวานนี้ นานซะจนผมลืม นานซะจน boss ผมลืม และที่แจ้งมาว่าว่างน่ะไม่ใช่พรุ่งนี้มะรืนนี้นะครับ เค้าแจ้งให้ทราบว่าเค้าว่างเดือนหน้า...อีกนานเลย
เมื่อวันที่ 16 สิงหาคมที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสเข้าร่วมกิจกรรม Reef Clean up ที่เกาะบอน (เกาะส่วนตัวของรีสอร์ท) เราแบ่งออกเป็น 2 ทีม ทีมแรกเป็นชุด Diving ให้เก็บขยะที่น้ำลึก อีกทีมเป็นชุด Snorkling เก็บที่ระดับน้ำตื้น และทีมเสริมอยู่บนเรือ Kayak รับขยะจากทั้งสองทีมไปเก็บไว้ ผมเข้าไปเปลี่ยนกางเกงว่ายน้ำในห้องน้ำบนเกาะ...แต่ประตูเจ้ากรรมดันเสีย ไม่ได้เสียจากด้านนอกนะครับ...ด้านในครับ ทำให้ผมออกจากห้องน้ำไม่ได้ พยายามเคาะห้องน้ำก็แล้ว ตะโกนเรียกคนก็แล้ว ก็ยังไม่มีใครมารู้เห็นเข้าซะที ผมจึงตัดสินใจปีนออกจากห้องน้ำซึ่งสูงประมาณ 2 เมตรครึ่ง แล้วกระโดดออกไป ไม่น่าเชื่อว่าระดับความสูงเพียงแค่นั้นจะทำให้นิ้วหัวแม่เท้าของผมเคล็ดได้...เจ็บอยู่หลายวันเลยคับ
ตัวผมอยู่ในทีม snorkling แต่เนื่องด้วยสภาพอากาศที่ไม่เป็นใจเอามากๆ ทำให้ผมสามารถมองเห็นปะการังได้ในระยะที่เกือบจะชนกันอยู่แล้ว...และการที่น้ำขุ่นมาก ทำให้การกะระยะความลึกของน้ำทำใด้ยากพอสมควร มีเพียงทีม Diving เท่านั้นที่สามารถเก็บขยะได้จำนวนมาก อย่างไรก็ตามเรามีแผนที่จะไปเก็บขยะกันอีกครั้งเมื่อสภาพอากาศและน้ำเป็นใจ
วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า...ไม่รู้จะเล่าอะไรต่อแล้วล่ะ อ้อ...พรุ่งนี้ (24 สิงหาคม) ผมจะไปทดสอบ Eco ทัวร์ซึ่งประกอบด้วยการนั่งช้าง ชมโชว์ช้างและลิง พายเรือแคนู เดินป่า และกินอาหารพื้นบ้าน (อิสานมั๊ง...ดูจากรูป) แล้วกลับมาทำสรุปว่าทางโรงแรมควรจะ support ดีหรือไม่ เอาไว้จะมาเล่าให้ฟังนะครับ
August 14 DVD Preview: Babel
ผมเห็นโฆษณาของหนังเรื่องนี้ตามสิ่งพิมพ์ต่างๆ ตั้งแต่ช่วงที่กำลังจะเข้าฉาย แต่โชคไม่เข้าข้างผมเอาซะเลย...เวลาที่มีอยู่มากมายในชีวิตไม่เพียงพอที่จะเจียดไปชมหนังเรื่องนี้ในโรงภาพยนต์แค่ 3 ชั่วโมง ดังนั้น...ผมจึงสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะต้องหา DVD มาดูให้จงได้
ชะตาฟ้าลิขิตให้ผมได้ครอบครองเจ้า DVD เรื่อง Babel เอาไว้ แต่โชคชะตาคนเดิม (หรือเปล่าไม่แน่ใจ) ก็ชักพาให้ผมต้องมาทำงานที่ภูเก็ต...ผมไม่ลืมที่จะนำ DVD ติดตัวมาด้วย ผมรอคอยจังหวะโอกาสเหมาะสมที่จะได้ดูหนังเรื่องนี้นานกว่า 2 เดือน นับเป็นการรอคอยที่คุ้มค่าจริงๆ
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่ทะเลทรายในประเทศแถบแอฟริกา ที่ซึ่งเด็กหนุ่มท้องถิ่นมีหน้าที่ดูแลแกะของพวกเขาด้วย "ปืนไรเฟิล" กระบอกใหม่เอี่ยมที่พ่อของเขาซื้อมาจากเพื่อนบ้าน ความคึกคะนองของเด็กหนุ่มที่คิดว่าตัวเอง "ยิงปืนแม่น" ประกอบกับความเชื่อใน "ศักยภาพของปืน" ทำให้พวกเขาทดลองยิงรถทัวร์คันหนึ่งจากยอดเขาที่พวกเขายืนอยู่...ความเชื่อทั้งสองเรื่องของพวกเขาเป็นไปตามนั้น หญิงชาวอเมริกันทในรถทัวร์คันดังกล่าวถูกยิง
ท่ามกลางทะเลทรายที่เวิ้งว้างว่างเปล่า...สามีของเธอทำทุกวิธีทางเพื่อที่จะพาเธอกลับไปหาลูกชายและลูกสาวที่บ้านเกิดให้ได้ พวกเขาเพิ่งจะสูญเสียลูกไปคนหนึ่ง...การที่จะให้ลูกๆ ที่เหลือแบกรับกับการสูญเสียครั้งใหม่คงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เธอจะต้องรอดกลับไปเห็นหน้าลูกอีกครั้งให้ได้
เด็กชายและเด็กหญิงชาวอเมริกันคู่หนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นพี่น้องกันจำเป็นจะต้องเดินทางไปเม็กซิโกกับพี่เลี้ยงเพื่อไปร่วมงานแต่งงานของลูกชายของเธอ เนื่องจากพ่อและแม่ของพวกเด็กๆ ไม่สามารถเดินทางกลับบ้านได้ตามกำหนดเวลาเดิม การเดินทางไปยังดินแดนที่พ่อแม่ของพวกเธอสอนไว้ว่า "อันตราย" ทำให้พวกเขาได้สัมผัสกับประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ยากจะลืมเลือน เช่น การพบเพื่อนใหม่ การฆ่าไก่ การแหกด่านตรวจคนเข้าเมือง และการหลงทางในทะเลทรายตามลำพัง
หญิงสาว ม.ปลาย ชาวญี่ปุ่นที่เป็นใบ้เนื่องจากหูหนวก (Mute Deaf) เธอคิดว่าตัวเองขาดความอบอุ่นหลังจากที่แม่ได้ฆ่าตัวตายไป พ่อของเธอพยายามทำทุกอย่างตามที่เธอต้องการ แต่ดูเหมือนว่ายังไม่พอ เธอแสวงหาความสุขให้กับตัวเองทุกทางเท่าที่เธอจะทำได้ เธอรังเกียจผู้ชายทุกคนที่ตีจากเธอเมื่อรู้ว่าเธอเป็นใบ้ จนเธอยอมพลีกายให้กับใครก็ได้ที่พร้อมจะให้ความสุขกับเธอ ไว้เว้นแม้กระทั่งหมอฟัน ตำรวจ หรือเด็กวัยรุ่นข้างถนน
ทุกคนที่ปรากฏตัวในเรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันแบบไม่น่าเชื่อ...เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นพร้อมๆ กันในแต่ละซีกโลกล้วนสะท้อนมุมมองที่ตัวละครมีต่อสถานการณ์ที่พวกเค้าพบเจออยู่ หนังเรื่องนี้ให้หลายอารมณ์กับผู้ชม ขึ้นอยู่กับว่าผู้ชมจะ in ไปกับเนื้อหามากน้อยแค่ไหน บางคนบอกว่าหนังเรื่องนี้ดำเนินเรื่องน่าเบื่อเกินไป...อาจจะจริง เพราะช่วงแรกที่เรายังไม่เห็นความสัมพันธ์ของแต่ละตัวละครมันอาจจะทำให้เราเบื่อได้ แต่เมื่อปมความสัมพันธ์ค่อยๆ คลายออกความสนุกน่าติดตามก็จะพรั่งพรูออกมา
หลังจากดู DVD เรื่อ Babel แล้วผมบอกได้คำเดียวว่า "เสียดายที่ไม่ได้ไปดูในโรงฯ" และ "ไม่เสียดายเงินซื้อ DVD"
จริงๆ นะ
August 03 ชะล่า จะ ล่าช้าขอยืมชื่อเรื่องมาจากประโยคหนึ่งของหนังสือเรื่อง "โตเกียวไม่มีขา" โดย นิ้วกลม ก็แล้วกัน เพราะวันนี้อยากจะเล่าถึงความล่าช้าอันมีสาเหตุมาจากการชะล่าใจ
ผมเชื่อว่าคนเราทุกคนเคย "สาย" อย่างน้อยๆ ก็ตื่นสาย, ไปโรงเรียนสาย, ทำงานสาย และอะไรอีกมากมาย ซึ่งสาเหตุของการสายนั้นก็มีมากมายหลากหลาย ทั้งที่เราสามารถควบคุมแก้ไขได้ และที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา
การชะล่าใจ เป็นสิ่งที่เราสามารถควบคุมแก้ไขได้
เราตื่นไปทำงานสายทั้งๆ ที่ตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้เป็นอย่างดี เพียงแต่เมื่อมันปลุก...เราเองที่เป็นฝ่ายไม่ยอมตื่น เราคิดว่า...ต่ออีกแปบเดียวก็ไม่สายหรอก
เราส่งงานไม่ทันกำหนด ทั้งที่มีเวลาเหลือเฟือที่จะทำ แต่เราเลือกที่จะทำอย่างอื่นก่อน...แล้วปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไป เราคิดว่า...เรื่องแค่นี้ไม่นานก็ทำเสร็จ
สิ่งที่กล่าวถึงไปแล้วนั้นอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิต ที่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออนาคตภายภาคหน้าเท่าใดนัก เรามาลองมองผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้น เช่น...
คุณอาจต้องรอ BTS ขบวนต่อไปในอีก 5 นาทีข้างหน้า เพราะมัวแต่เดินลอยชายทั้งๆ ที่จวนจะสายแล้ว
คุณอาจต้องรอหนังรอบถัดไปในอีก 2 ชั่วโมงข้างหน้า ทั้งๆ ที่รอบปัจจุบันฉายไปแล้วเพียงแค่ 3 นาที
คุณอาจต้องเลื่อนเที่ยวบินไปเป็นเที่ยวในอีก 24 ชั่วโมงข้างหน้า เพราะว่าคุณไป Check in ไม่ทัน
คุณอาจต้องรอลงทะเบียนเรียนใหม่ปีหน้า เพราะว่าคุณไปเข้าสอบสายเกิน 30 นาที
คุณอาจต้องรอไปทั้งชีวิต เพราะว่าคุณไปสัมภาษณ์งานสาย และไม่ได้งานที่รอมานาน
ทั้งหมดเกิดจากการชะล่าใจ ซึ่งทำให้เราล่าช้าออกไป
ดังนั้นเราไม่ควรชะล่าเพราะมันจะล่าช้า
แม้ชีวิตเราจะไม่จำเป็นต้องเร่งรีบ แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องล่าช้าเช่นกัน
ไม่ได้มีแต่เวลาเท่านั้นที่ไม่รอเรา...โอกาสอีกมากก็ไม่รอ เพราะโอกาสไม่ใช่ของเราคนเดียวเสมอไป
August 01 Pigeon hole?" คุณศิวพลคะ เอกสารที่ฝากไว้วันก่อนอยู่ที่ Pigeon hole นะคะ"
เจ้าของเสียงเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น ราวกับว่าจะเดินตามเสียงของตัวเองให้ทัน...ทิ้งความงุนงงเอาไว้ให้ผม
Pigeon hole คืออะไร? อยู่ที่ไหน? ทำไมเอกสารของผมต้องไปอยู่ที่นั่น อ๋อ...รึว่ามันจะเป็น Mail box ของที่นี่ แต่...มันอยู่ที่ไหนล่ะ? ใช่แล้ว...เอกสารทั้งหมดน่าจะมีจุดเริ่มต้นอยู่ที่ HR ดังนั้นแล้ว Pigeon hole น่าจะอยู่ไม่ไกล... แต่ผมขี้เกียจเดินหาเองแล้วล่ะ เดินไปถามเจ้าของเสียงนั้นดีกว่า
"เอ่อ...ผมหา Pigeon hole ไม่เจอน่ะครับ (จริงๆ แล้วมันหน้าตาเป็นไงยังไม่รู้เลย) ไม่ทราบอยู่ตรงไหนอ่ะครับ?" ผมถาม
"อ๋อ...อยู่หลัง Operator น่ะจ๊ะ...งงล่ะซิ ที่นี่เค้าเรียก mail box ยังงี้แหละ แรกๆ พี่มาทำงานที่นี่ก็เดินหาเหมือนกัน" เจ้าของเสียงตอบ
น่ารักดีนะครับ...แทนที่จะเรียก mail box เหมือน office อื่นๆ แต่ที่นี่เลือกที่จะเรียกว่า Pigeon hole หรือโพรงนกพิราบซึ่งหมายความถึงพิราบสื่อสาร ผมนึกภาพนกพิราบสื่อสารบินเข้าไปในโพรงนั้น...รอคอยผู้คนนำอาหารมาแลกจดหมายจากมัน
นกพิราบที่นี่ไม่ได้บิน...แต่เดิน
นกพิราบที่นี่ไม่ต้องเอาอาหารไปแลกจดหมาย...แต่แลกด้วยคำขอบคุณ (ถ้าคุณจอเขา)
นกพิราบที่นี่ฉลาดมาก...สามารถส่งจดหมายต่อไปยังคนอื่นเองได้ โดยไม่ต้องร้องขอ
หมายเหตุ...คำว่า pigeon มีความหมายเชิงสำนวนหมายถึง "คนเซ่อซ่า" คงเหมือนผมตอนที่ไปเดินหา pigeon hole น่ะแหละ
July 27 แนะถิ่นกินเที่ยว - ภูเก็ตวันนี้ผมได้รับไปรษณีย์บัตร (พิมพ์สัมผัสยากมาก...ขอบอก) ซึ่งส่งมาจากที่ที่ผมจากมา...กรุงเทพมหานคร
ผู้ที่ส่งมาหาผมจะเป็นใครไปมิได้นอกจากศิษย์พี่ร่วมสำนัก ผู้คลั่งไคล้วิธีการคลาสสิกเช่นนี้
เนื้อความที่แนบมากับไปรษณีย์บัตรนั้น น่าสนใจมาก
ศิษย์พี่ของผมอยากไปเที่ยวที่ไหนก็ได้ เพราะหลังจากไปเยือนเมืองลาว แกไม่ได้เที่ยวที่ไหนอีกเลย
แล้ววันหนึ่งศิษย์พี่ก็ได้อ่านนิยสาร "สารคดี" ซึ่งลงเรื่องที่กินของภูเก็ตเอาไว้
ศิษย์พี่คาดว่าผมอยู่ที่นี่มาเกือบ 2 เดือนแล้ว...น่าจะได้ไปกินร้านอาหารดังๆ ในภูเก็ตมาบ้าง
แต่อันที่จริงแล้ว...ผมไม่รู้จักร้านที่ศิษย์พี่กล่าวถึงซักกะร้าน
ไม่อยากจะบอกว่าตั้งแต่มาอยู่ที่ภูเก็ต ผมได้เข้าเมืองไปแค่ 3 ครั้งเท่านั้นเอง
1. ไปตรวจร่างกายก่อนเข้าทำงาน
2. พาเพื่อนจาก Italy ไปตรวจร่างกายที่เดียวกัน
3. ไปติดต่อธุระที่หน่วยงานราชการ
นอกกระนั้น...ไม่เคยเข้าเมืองเลย ต้องขออภัยศิษย์พี่ที่ทำให้ผิดหวัง
อย่างไรก็ตาม...ผมก้มีร้านอาหารอร่อยๆ ที่ไม่อยู่ในรายการที่ว่าเหมือนกันนะ อาทิเช่น
1. ส้มตำน้องพิม ริมหาดราไวย์
2. โรตี (ไม่มีชื่อ) ห้าแยกฉลอง ด้านถนนเจ้าฟ้าตะวันออก
3. ติ่มซำถนนเจ้าฟ้าตะวันตก ใกล้ๆ วัดฉลอง
ส่วนใหญ่จะอยู่ทางตอนใต้ของเกาะภูเก็ตทั้งนั้น แต่ถ้าศิษย์พี่หรือใครก็ตามได้มาที่ภูเก็ตก็อย่าลืมมาลองแวะชิมดูนะคับ
ปล. 1 นอกจากผมจะไม่รู้จักร้านเหล่านั้นแล้ว ถนนต่างๆ ก็ไม่รู้จักอีกเหมือนกัน เพราะส่วนใหญ่ one way แล้วก็เยอะมากๆ
ปล. 2 คำถามอื่นๆ (มากมาย) ที่ถามเอาไว้ ผมจะตอบทางจดหมายแล้วกันนะครับศิย์พี่
ปล. 3 ผมยังไม่ลืม "หอยทอด" นะครับ
July 23 โลกนี้ก็แค่ดาวดวงเล็กๆตามหัวเรื่องนั่นแหละคับ...โลกนี้จริงๆ แล้วก็เป็นแค่ดาวดวงเล็กๆ ที่มีพื้นที่ไม่มากนัก แม้บางคนะบอกว่า "โลกนี้ไม่ไร้เท่าใบพุทรา" แต่เชื่อว่าหลายๆ คนคงเชื่อคำว่า "โลกกลม" มากกว่า นั่นเป็นเพราะว่าเราสามารถเจอคนรู้จักได้โดยบังเอิญแม้จะอยู่ในที่ห่างไกล เราเจอบางสิ่งที่หายไปทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ออกค้นหา ผมก็เชื่อเรือ่งโลกกลมเหมือนกันนะแต่ก็ยังคิดว่าโลกนี้กว้างใหญ่เสมอ จนกระทั่ง...
ผมได้รับมอบหมายงานสำคัญอย่างหนึ่ง นั่นคือการต่ออายุมาตรฐานสิ่งแวดล้อมของโรงแรมที่มีชื่อว่า "Green Leaf" (ดูในเวปไซท์ http://www.greenleafthai.org/Hotel_en.asp) ซึ่งตอนนี้ที่ทำงานของผมอยู่ในระดับ 4 leaves และต้องการเพิ่มเป็น 5 leaves ซึ่งไม่ง่ายเลย...และผมก็คิดว่าผมจะต้องติดต่อคนหน้าใหม่ๆ อีกมากมายว่าจะเสร็จงานนี้ แต่ทว่า...เจ้าของโครงการ Green Leaf นั้นกลับกลายเป็นคนที่ผม และอีกหลายๆ คนรู้จักดี...ดร.จิรพล สินธุนาวา แห่งคณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ซึ่งผมเรียนจบออกมานั่นเอง
แล้วยังงี้จะไม่ให้ผมเชื่อว่าโลกแคบยังงั้นหรอ? ขนาดผมออกมาอยู่ไกลจากที่นั่นกว่า 800 กิโลเมตร ก็ยังมิวายมีเรื่องต้องมาเจอะเจอกันอีกจนได้ แล้วไหนจะเรื่องเรื่องเพื่อนคนหนึ่งที่ได้งานทำย่านพระประแดง ก้มีเหตุอันควรให้ต้องมาดูงานที่ภูเก็ตซะยังงั้น...ดีเหมือนกันนะ เครือข่ายของคนคุ้นเคยกันมันจะได้ไม่ขายสายเพราะระยะทาง แล้วผมจะได้ไม่รู้สึกเหงาอีกด้วย
โชคดีจริงๆ ที่โลกมันแคบ
|
|
|
