ถ้าเป็นเมื่อสิบกว่าปีก่อน น้อยคนนักที่จะรู้จักว่า "โยคะ" คืออะไร และถึงแม้จะรู้จัก ก็น้อยคนนักที่จะลองสัมผัสด้วยตัวเอง (ไม่ได้หมายความว่าเอามือไปจับคนเล่นโยคะนะครับ) แต่มาทุกวันนี้...ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด เกือบทุกคน (โดยเฉพาะวัยรุ่น) ล้วนแล้วแต่เคยลองเล่นโยคะกันมาแล้วทั้งนั้น บ้างก็ลองทีเดียวแล้วเข็ด บ้างก็ลองทีเดียวแล้วคนพบว่าตัวเองเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ และอีกหลายต่อหลายคนพยายามทำให้ได้เหมือนต้นแบบ

แล้วโยคะสอนอะไรแก่เรา?

สิ่งที่ผู้ฝึกโยคะมักจะบอกอยู่เสมอก็คือ "สมาธิ" เพราะต้องกำหนดลมหายใจให้สอดคล้องกับการเคลื่อนไหว สังเกตง่ายๆ ว่าถ้าหายใจไม่ถูกจังหวะจะทำท่านั้นไม่สำเร็จ หรือเกิดการเจ็บปวดขึ้นไม่มากก็น้อย อีกสิ่งหนึ่งที่ผู้เล่นโยคะจะรับรู้ได้ด้วยตัวเองก็คือ "ความยืดหยุ่นของร่างกาย" ซึ่งต้องแลกมาด้วยการฝึกฝนระยะหนึ่ง แต่สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตว่าตัวเองได้รับจากการเล่นโยคะก็คือ...

การได้รู้ว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเรา

แม้บางครั้งจะเป็นท่าง่ายๆ ที่ผู้ฝึกสอนทำได้อย่างง่ายดาย และคนอื่นๆ ก็สามารถทำได้ แต่ผมกลับไม่สามารถทำได้...แม้ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม เช่น การเอามือไปแตะปลายเท้า (สำหรับคุณๆ คงไม่ยากใช่ไหม) หรืออีกท่าหนึ่งที่เมื่อเห็นผู้ฝึกสอนทำแล้วผมค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองทำได้ แต่กลับทำไม่ได้เลย ก็คือ

นั่งลงกับพื้น กางขาเป็นตัววีเหยียดปลายเท้าไปให้ไกลจากตัว พับขาซ้ายโดยเอาเท้าซ้ายมาแตะโคนขาขวา เอามือขวาแตะเข่าซ้ายแล้วเอามือซ้ายข้ามหูไปแตะปลายเท้าขวา

ทำได้ไหมครับ...เชื่อรึยังว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเราจริงๆ

จิตใจต่างหากที่เป็นของเรา